dood bestaat niet

Dood bestaat niet

Dit is een spirituele theorie die voor de een veel te zweverig is. En voor de ander een fijne uitvlucht. Voor mij is het een fijne manier om op een gezonde manier om te gaan met verlies. Dit is mijn persoonlijke waarheid geworden. Door mijn werk als dierenmedium. Maar ook door mijn ‘gave’ om overleden dierbaren te zien al van kinds af aan. Dus de theorie is: de dood bestaat niet.

Hoe weet je dat de dood niet bestaat?

Zoals gezegd, het is een theorie. Maar deze theorie is waarschijnlijk al zo oud als de mens. Daar zal wellicht een waarheid in zitten. Want je komt het in elke religie tegen: God is in alles en iedereen aanwezig. We zijn het evenbeeld van god. Wij zijn god, en god is iedereen, etc. Nu ben ik niet zo van de religies waarin ze god vermenselijken. Terwijl god ook in bomen, dieren en andere natuurlijke energieën aanwezig zou zijn. Met andere woorden, wij denken dat de mens weer oppermachtig is, dus god is afgebeeld als een mens. Dit is een discussie voor een heel andere keer.

dood bestaat niet

Iedereen is het universum – het universum is iedereen

En met iedereen bedoelen we alle levende wezens. Alles wat leeft draagt het universum in zich. Dus het universum ervaart het leven, ofwel zichzelf, via jouw leven. Je bent dus het universum. We zien het zelfs terug in de alchemie: Zo boven, zo beneden – zo binnen, zo buiten – zo de ziel, zo het universum. Dus als iemand overlijdt, en de ziel gaat terug naar de bron. Dan is de ziel weer in eenheid en harmonie met alles wat is, was en ooit zal zijn. Dat betekent dat de ziel weer compleet is. En dat de reis van het leven slechts een tijdelijke manier was om het leven hier op aarde te ervaren. Op deze manier bestaat dood niet. 

Rouwen

En toch voelen we rouw bij het overlijden van een dierbare. (Laat ik hier heel duidelijk zijn dat het niet uitmaakt om wat voor een diersoort het gaat. Biologisch gezien is de mens ook nog steeds een diersoort. Dus of het nu gaat om een mens, paard, hond of kat. Dat maakt niet uit! Er zijn zelfs onderzoeken die laten zien dat het rouwen om een huisdier net zo heftig kan zijn. Als het rouwen om een gezinslid. Dit heeft te maken met hoe goed dieren ons kennen en dat we volledig onszelf kunnen zijn bij onze dieren.)*

Maar wat is rouw eigenlijk?

Er is veel informatie te vinden over rouwen, zoals de verschillende fasen en symptomen. Maar waar ik het vooral over wil hebben is de emotie. De emotie is verdriet. En als dit verdriet langer aanhoudt, kunnen we er erg somber van worden. Zo erg zelfs, dat we er depressief van kunnen worden. Maar depressiviteit is geen emotie meer. En de emotie zegt ook nog steeds niet veel over wat we nu precies voelen. Want een emotie is eigenlijk een gevoel die weggeduwd is, niet erkend is en te lang is onderdrukt. 

Dus wat is het gevoel?

Dat is per persoon, per situatie en soms ook per moment verschillend. Hoe je achter het gevoel komt wat onder de emotie zit is veel interessanter. Daarvoor moet je overigens wel eerst weten wanneer je de emotie voelt. En deze ook niet proberen weg te drukken maar juist toe te laten. Echt voelen wat er in je lijf gebeurt. Net als eerlijk zijn naar jezelf met wat je op dat moment denkt. Pas dan kun je jezelf de vraag stellen: “Maar wat zit er onder deze emotie?” Wat zit er onder verdriet, woede, somberheid? 

Vaak is het gevoel een pijn die onder de emotie zit. Dan is het zaak om nog verder te gaan. Want ‘waarom voel je die pijn’? “Wat zit daar dan weer voor een gevoel onder?” Ook deze kun je pas vragen als je met die pijn durft te zitten. Ik zal hierbij heel eerlijk zijn, het is niet leuk, het is niet fijn. Maar het lucht uiteindelijk wel op. Ondanks dat je je daarna wellicht vermoeid en leeg kan voelen. Wees je er dan van bewust dat die leegte en vermoeidheid er sowieso zijn, net als het gevoel. Maar dat als je het gevoel onderdrukt, ook die leegte en vermoeidheid onderdrukt. Uiteindelijk zal die druk ontploffen. Dus je kunt het misschien maar beter voor zijn. Voordat het ontploft, bijvoorbeeld op je werk tijdens een vergadering.

Wanneer je weet wat voor een gevoel er onder de pijn zit, kun je weer een stapje verder. Als we het hebben over rouwen, dan zit er vaak gemis onder de pijn. Maar wat mis je dan? Waarom mis je hem of haar? Het antwoord hierop vinden veel mensen vaak lastig om te uiten of om waar te nemen. Want dit kan heel egoïstisch lijken. Je mist bijvoorbeeld de vrolijkheid die iemand je gaf. Of de rust die je voelde als je je dier kon aaien. 

Maar de dood bestaat niet kan een troost zijn.

Als we de soms moeilijke antwoorden toelaten zoals het missen van iemands eigenschappen die jou een goed gevoel gaven. Dan kunnen we troost vinden in het idee dat de dood niet echt is. Dat het overlijden geen einde is. Maar dat degene die is overleden net als jij het universum is. Wat betekent dat jouw overleden dierbare jou is, en jij hem of haar. Je kunt nu dus dat wat je mist eigen maken als het ware.

Net als voorouders die karaktereigenschappen, levenslessen en persoonlijke inzichten kunnen doorgeven. Kunnen overleden dierbaren dat ook. Want we zijn toch allemaal inherent met elkaar verbonden. 

Wat je dus mist bij de ander waardoor je pijn ervaart. Welke zich uit in verdriet en/of somberheid. Kun je dus opnemen. Want wat je mist is een deel van jou. Omdat jouw overleden dierbare een deel van jou is. Net als jij een deel bent van hem of haar.

*Dit zijn een paar links over rouwen om dieren. De blog, het onderzoek en nog een artikel zijn wel in het Engels:

Wil je graag een consult met mij met jouw overleden dierbare of overleden dier? Of wil je zelf leren communiceren met overleden dieren/dierbaren? Kijk dan eens op mijn webshop.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven